Pokuta


Pokuta


„Ci, którzy przystępują do Sakramentu Pokuty, otrzymują od Boga miłosierne przebaczenie przewinień, które popełnili przeciwko Niemu, i są pojednani z Kościołem, który zranili swoimi grzechami, a który pomaga im się nawrócić przez swoją miłość, przykład i modlitwy.” (Lumen Gentium 11)

Nazywa się go sakramentem spowiedzi, ponieważ jego istotnym elementem jest spowiedź – wyznanie grzechów przed kapłanem. W głębokim sensie ten sakrament jest także „spowiedzią”, uznaniem i uwielbieniem świętości Boga i Jego miłosierdzia wobec człowieka – grzesznika.

Sam Jezus ustanowił Sakrament Pokuty, gdy w dzień Wielkanocy ukazał się Apostołom i nakazał im: „Przyjmijcie Ducha Świętego. Tym, którym odpuszczasz grzechy, odpuszczasz, a tym, którym zatrzymujesz, zatrzymujesz” (J 20,22-23).

Nie ma piękniejszego wyjaśnienia tego, co dzieje się w sakramencie pokuty, niż przypowieść Jezusa o miłosiernym Ojcu: popełniamy błędy, mylimy się, zawodzimy, ale nasz Ojciec czeka na nas z wielką, nieskończoną tęsknotą; przebacza nam, gdy wracamy; przyjmuje nas za każdym razem, odpuszcza nam grzech. Sam Jezus przebaczył grzechy wielu ludziom; to było dla Niego ważniejsze niż czynienie cudów. Przebaczenie grzechów widział jako wyraźny znak początku Królestwa Bożego, w którym wszystkie rany zostaną uzdrowione i wszystkie łzy otarte. Dał moc Ducha Świętego do odpuszczania grzechów swoim apostołom. Kiedy idziemy do księdza na spowiedź, atakujemy naszego Ojca Niebieskiego.