Namaszczenie chorych



Namaszczenie chorych



„Czy ktoś tu jest chory? Niech zostaną zwołani starsi Kościoła i niech się za niego modlą, namaszczając go olejem w imię Pana. Modlitwa wiary uratuje chorego, a Pan go podniesie, a jeśli zgrzeszył, będzie mu odpuszczone” (Jk 5,14-15).

Sakrament namaszczenia chorych daje szczególną łaskę chrześcijaninowi obciążonemu ciężką chorobą lub starością.

„Przez święte namaszczenie chorych i modlitwy kapłanów cały Kościół poleca chorych cierpiącemu i uwielbionemu Panu, aby ulżył ich cierpieniom i zbawił; zaprasza ich nawet, aby dobrowolnie zjednoczyli się z męką i śmiercią Chrystusa i w ten sposób przyczynili się do pomyślności ludu Bożego.”

Właściwym momentem na przyjęcie świętego unerwienia jest z pewnością sytuacja, gdy wiernemu grozi śmierć z powodu choroby lub starości. Jeśli chory wyzdrowieje po przyjęciu namaszczenia chorych, może ponownie przyjąć ten sakrament w przypadku poważnej choroby. W czasie tej samej choroby można powtórzyć sakrament, gdy choroba się pogorszy. Odpowiednie do przyjęcia namaszczenia chorych i przed większymi zabiegami chirurgicznymi. To samo powinno dotyczyć osób starszych, gdyż ich siła maleje. Sakramentu namaszczenia chorych mogą udzielać tylko kapłani i biskupi; używają oni oleju poświęconego przez biskupa, a w razie potrzeby przez samego celebransa.

Zasadniczym obrzędem tego sakramentu jest namaszczenie czoła i rąk chorego, któremu towarzyszy modlitwa kapłana udzielającego sakramentu, proszącego o szczególną łaskę tego sakramentu. Owocami szczególnej łaski sakramentu namaszczenia chorych są:

– zjednoczenie chorego z cierpieniem Chrystusa dla Jego dobra i dla dobra całego Kościoła;

– pocieszenia, pokoju i odwagi, aby po chrześcijańsku znosić cierpienia związane z chorobą lub starością;

– Odpuszczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymać w sakramencie pokuty;

– odzyskanie zdrowia, jeśli jest to dla zbawienia duszy;

– przygotowanie do życia wiecznego.

Aby namaścić chorych, należy skontaktować się z jednym z księży i ustalić godzinę. Ważne jest, aby starać się nie odkładać namaszczenia chorego do ostatniej chwili, gdy jest on umierający lub nieprzytomny, aby chory mógł przyjąć ten sakrament świadomie. Jeśli pacjentowi grozi śmierć, należy natychmiast skontaktować się z księdzem.

(wg Katechizmu Kościoła Katolickiego)